Współczesna migracja z Polski do regionu Bliskiego Wschodu i Afryki Północnej znacząco różni się od migracji historycznej. Od lat 90. XX wieku, po transformacji ustrojowej i akcesji Polski do Unii Europejskiej w 2004 roku, migracje te nabrały charakteru dobrowolnego, ekonomicznego i zazwyczaj krótkoterminowego, skupiając się na wysoko wykwalifikowanych profesjonalistach – inżynierach, menedżerach, lekarzach, specjalistach IT oraz pracownikach sektora edukacyjnego.
Po 1945 r. charakter obecności Polaków na Bliskim Wschodzie uległ wyraźnej zmianie wraz z ukształtowaniem się powojennego porządku zimnowojennego. Polska jako część bloku wschodniego została włączona w projekt tzw. socjalistycznego internacjonalizmu, w ramach którego państwa Europy Środkowo Wschodniej eksportowały do krajów tzw. Trzeciego Świata wiedzę techniczną, kadry i projekty infrastrukturalne.
W XIX w. pojawiły się bardziej zorganizowane formy obecności: polscy zakonnicy, zwłaszcza franciszkanie i jezuici, angażowali się w działalność misyjną i edukacyjną w Lewancie oraz w Afryce Północnej, łącząc duszpasterstwo z pracą społeczną. Była to jednak obecność elitarna i jednostkowa, a nie masowa migracja.