Walki w Al-Jamāmie skończyły się śmiercią wielu towa-rzyszy Proroka. Przede wszystkim zginęli ludzie, którzy znali Proroka i pamiętali słowo Boże, które przekazywał. Dla Abū Bakra znaczyło to, by należy spisywać Boskie objawienie. To zadanie zlecił Zajdowi Ibn Thābitowi, przybranemu synowi Pro-roka. Niestety, zadania nie udało się wykonać za życia Abū Bakra, który umarł w 634 roku. Dopiero trzeci kalif ‘Uthmān (panował w latach 644–656) powrócił do dzieła zgromadzenia tekstu Koranu.

Zaraz po wyborze i wygłoszeniu krótkiej mowy tronowej pierwszy kalif rozpoczął najważniejsze przedsięwzięcie swojego panowania: zduszenie buntów plemiennych zwanych wojnami secesyjnymi bądź odszczepieńczymi (ḥurūb ar-ridda)¹.

Krótki kalifat Abū Bakra rozpoczął się w dniu śmierci Proro-ka. W czasie zażartych dyskusji w podcieniach domu Banū Sā‘ida wybrała go większość obecnych dzięki wstawiennictwu ‘Umara, który wygłosił gorące polecił swojego przyjaciela. Po wystąpieniu ‘Umara chuṭbę inaugurującą nową władzę kalifacką wygłosił Abū Bakr.

Jej treść również notują wszystkie główne dzieła dotyczące wczesnych dziejów islamu. Tu cytuję wersję wydarzeń zawartą w „Biografii” proroka Mahometa.

Spotkanie w saqīfie Banū Sā‘ida zakończyło epokę Maho-meta i otwarło nowy rozdział w dziejach świata arabskiego: na-rodziny nowego typu władzy: kalifatu, czyli następstwa po Pro-roku. Kalifowie bowiem funkcjonowali jako następcy Mahome-ta, choć byli jedynie zwierzchnikami wszystkim muzułmanów: ummy, tj. społeczności islamu. Kalifowie nie mogli być jego następcami w funkcji proroczej, proroków bowiem wybierał Bóg.

Dla historiozofa z XIV wieku Ibn Chaldūna wydarzenia w Podcieniach Banū Sā‘ida są tylko epizodem. Znanym, ważnym ale nie najważniejszym. Perspektywa wielu wieków muzułmańskiej historii skłoniła Ibn Chaldūna do wydobycia najważniejszych elementów: sporu między emigrantami a pomocnikami o dziedzictwo po Proroku oraz dwie postawy pomocników: Baszīra, który akceptował władzę Kurajszytów i Sa‘da który do końca od-mawiał uznania wyboru Abū Bakra. Swoją bardzo skróconą opo-wieść Ibn Chaldūn oparł na kilkudziesięciustronicowej wersji Aṭ-Ṭabariego.