W 732 roku doszło do bitwy między wojskami muzułmańskimi a frankijskimi. Bitwa rozegrała się pod Poitiers, w pobliżu Tours. Arabskie źródła określają miejsce bitwy jako Balāṭ asz-Szuhadā’, czyli Pole Męczenników. Wojskami arabskimi dowodził ‘Abd ar-Raḥmān al-Ghāfiqī, frankijskimi – Karol Młot – Charles Martel, majordomus Merowingów.
Po zajęciu Półwyspu Iberyjskiego wojska arabsko-berberskie wciąż parły na północ. Zapewne była to realizacja idei, by zaatakować Bizancjum od północnego zachodu, skoro nie udało się od południa, a więc z Syrii.
Administracyjnie Hiszpania podlegała namiestnikowi kalifa w Ifrīqijji. W roku 716 wālī Ifrīqijji – Muḥammad Ibn Jazīd – mianował Al-Ḥurra Ibn ‘Abd ar-Raḥmāna ath-Thaqafiego swoim przedstawicielem (‘āmilem) w arabskiej Hiszpanii. Zadaniem Al-Ḥurra było rozpoczęcie podboju ziem europejskich zwanych „wielką ziemią” – al-arḍ al-kabīra leżących na północ od Hiszpanii.
W 711 r. wojska pod wodzą Berbera Ṭāriqa przeprawiły się przez cieśninę łączącą Afrykę z Europą na Półwysep Iberyjski i rozpoczęły podbój Europy. Zapewne strategicznym celem kalifów umajjadzkich było dotarcie do Bizancjum od zachodu wzdłuż północnych wybrzeży Morza Śródziemnego. Po pierw-szych obiecujących sukcesach w wojnie z Bizancjum walki utknęły w martwym punkcie. Zadecydowano więc o przerzuceniu wojsk na zachód Afryki, a potem w kierunku Europy.
Afryka Północna znalazła się pod panowaniem bizantyńskim od roku 533/534, gdy cesarz Justynian I odzyskał ją od cesarstwa zachodniorzymskiego i uwolnił spod panowania Wandali. Stolicą stała się Kartagina, która za cesarza Maurycjusza (zm. 602) stała się głównym miastem północnej Afryki – stolicą afrykańskiego egzarchatu1.
[Źródło: Aṭ-Ṭabarī, Tārīch, t. VII, s. 268-269:
Poprzednia wersja: SAI nr 4]
Po zabiciu Al-Walīda II przemówił Jazīd III Ibn al-Walīd. Najpierw wygłosił chwałę Boga i wymienił łaski, jakimi go obdarzył, odmówił modlitwę za Proroka Mahometa, a potem rzekł:
Zgromadzeni ludzie!