Na następcę ‘Uthmāna wybrano brata stryjecznego Proroka – ‘Alego Ibn Abī Ṭāliba. ‘Alī nie miał liczących się kontrkandy-datów. Jego atutem było pokrewieństwo i powinowactwo z Pro-rokiem, co określano terminem nasab – pochodzenie. Decydenci – kurajszyccy notable już następnego dnia po śmierci ‘Uthmāna wybrali go na kalifa. Złożono mu przysięgę na wier-ność, choć jego zacięci wrogowie jak Sa‘d Ibn Abī Waqqāṣ, ‘Abd Allāh Ibn ‘Umar czy Usāma Ibn Zajd byli przeciwni. Co ciekawe jego rywale – kontrkandydaci na urząd kalifa – a więc Ṭalḥa i Az-Zubajr poparli wybór ‘Alego. 

Trzecim następcą Proroka był ‘Uthmān Ibn ’Affān. Należał on do najwcześniejszych wyznawców islamu. Do przyjęcia islamu miał go namówić Abū Bakr tuż po tym, jak Dżibrīl objawił Prorokowi nową wiarę w jednego Boga. ‘Uthmān należał do kurajszyckiego rodu ‘Abd Szams – jednego z najbogatszych w Mekce. ‘Abd Szams zwani też Banū Umajja lub Umajjadami byli świetnie prosperującymi kupcami. Nic dziwnego więc, że krytycznie patrzyli na związki ‘Uthmāna z kontestującym mekkańskie układy Mahometem. ‘Uthmān przejął władzę po ‘Umarze. W listopadzie 644 r.

Ostatni akordem panowania ‘Umara był podbój Egiptu i zajęcie Aleksandrii.

Zdobycie Aleksandrii

[Al-Balāḏurī, Kitāb futūḥ al-buldān, Kair 1319/1901, s. 227–229.]
(Inna wersja przekładu: J. Hauziński, op. cit., s. 68–71.)

Bitwa pod Al-Qādisijją: 636

W pierwszych wyprawach wojennych Arabów za drugiego kalifa ‘Umara (panował w latach 634–644) najważniejsze znaczenie miało zdobycie Damaszku w 636 roku, Mezopotamii w 636 r., a później Aleksandrii w latach 642–644. 

Nie znamy dokładnej daty zdobycia Damaszku. Stało się to pod koniec panowania Abu Bakra i na początku panowania ‘Umara, a więc między 634 a 635 rokiem. Al-Balādhurī, Futūḥ al-buldān, oprac. ‘Abd Allāh Anīs aṭ-Ṭabbā‘ i ‘Umar Anīs aṭ-Ṭabbā‘ Bejrut 1987, s. 165–167. Al-Balādhurī, Futūḥ al-buldān, oprac. de Goeje, 1866, s. 120–121.

Literaura: Jens Scheiner, Die Eroberung von Damaskus. Quellenkritische Untersuchung zur Historiographie in klas-sisch-islamischen Zeit, Leiden 2010. 
Inny przekład: J. Hauziński s. 62–64.