Po atakach z 11 września 2001 roku temat walki z radykalizacją i terroryzmem, zwłaszcza motywowanym ideologią radykalnego islamu, zyskał na znaczeniu w polityce międzynarodowej. Państwa Bliskiego Wschodu i Afryki Północnej, mierząc się z rosnącą liczbą powracających bojowników i zagrożeniem ze strony organizacji ekstremistycznych, zaczęły wdrażać strategie zwalczania i przeciwdziałania radykalizacji, w tym programy deradykalizacyjne. Ich celem jest resocjalizacja osób powiązanych z terroryzmem oraz ograniczenie ideologicznego wpływu grup ekstremistycznych.

Programy deradykalizacyjne można dzielić ze względu na różne czynniki, m.in. podmiot realizujący (inicjatywy rządowe i pozarządowe), uwzględnienie elementu ideologicznego (czy program zakłada, że powodem zradykalizowania się danej jednostki była jakaś ideologia – najczęściej religijna – i zawiera rozwiązania nakierowane na zmianę poglądów/postaw związanych z taką ideologią) czy też sposób przystąpienia do takiego programu (działania aktywne: podmiot realizujący program sam szuka/wybiera uczestników; działanie pasywne: potencjalni uczestnicy sami poszukują/zgłaszają się do programu).

Programy deradykalizacyjne to zestaw działań i strategii, których celem jest odwrócenie procesu radykalizacji poprzez skłonienie osób o skrajnych poglądach lub zaangażowanych w działalność terrorystyczną do porzucenia przemocy oraz wsparcie ich w powrocie do życia w społeczeństwie.

Uczestnikami programów tego typu są:

Deradykalizacja to jeden z antyterrorystycznych środków zapobiegawczych, którego celem jest porzucenie skrajnych poglądów politycznych lub religijnych przez ich zwolenników. Osoby zradykalizowane uważają użycie przemocy za uzasadnione lub też sami ją stosują, aby osiągnąć własne cele polityczne. Proces deradykalizacji może dotyczyć wyłącznie zaprzestania stosowania przemocy (wtedy mówimy o deradykalizacji w aspekcie behawioralnym) lub zmiany przekonań (aspekt kognitywny).