[Źródło: Aṭ-Ṭabarī, Tārīch, t. VII, s. 268-269:
Poprzednia wersja: SAI nr 4]
Po zabiciu Al-Walīda II przemówił Jazīd III Ibn al-Walīd. Najpierw wygłosił chwałę Boga i wymienił łaski, jakimi go obdarzył, odmówił modlitwę za Proroka Mahometa, a potem rzekł:
Zgromadzeni ludzie!
[Aṭ-Ṭabarī, Tārīch, t. VII, s. 246; II. 1800:]
Jeden z buntowników wzniósł okrzyk:
– Zabijcie nieprzyjaciela Boga tak jak zabito naród Lota! Obrzućcie go kamieniami!
Słysząc to, Al-Walīd schował się w zamku, zamknął bramy. ‘Abd al-‘Azīz, przywódca buntowników, otoczył zamek. Al-Walīd podszedł pod bramę i spytał:
Krótkie panowanie Al-Walīda II – 743–744 – wiąże się z konfliktem zwanym trzecią fitną. Był to konflikt, który doprowadził do upadku dynastii i przejęcia władzy przez Abbasydów.
‘Abd al-Malik (646-705, panował 685-705) był najwybit-niejszym kalifem umajjadzkim. Jego panowanie to szczyt potęgi Umajjadów. Podboje trwały na wszystkich frontach i przynosiły wielkie sukcesy. Ale najważniejszym dziełem ‘Abd al-Malika było uporządkowanie wewnętrznej sytuacji w kalifacie. Dochody imperium rosły i pozwalały na finansowanie wielkich przed-sięwzięć. To ‘Abd al-Malikowi zawdzięczano budowę w Jerozolimie Kopuły na Skale – symbolu potęgi islamu. ‘Abd al-Malik ujednolicił finanse państwa i do administracji wprowadził język arabski.
Panowanie Umajjadów zaczęło się od kolejnego konfliktu. Mu‘āwija bowiem samowolnie przejął władzę po zamordowa-nym ‘Alim. Ogłosił się kalifem, zanim jeszcze zamordowano ‘Alego. Uznał, że władza mu się po prostu należy. Dotychcza-sowy uzus, a więc wybór przez decydentów, pominął milcze-niem. Co więcej – najstarszy wnuk Proroka; Al-Ḥasan zrezygnował z kalifatu. Zaskoczyło to wszystkich i dopiero po śmierci Mu‘āwiji w 680 roku nastąpiło otrzeźwienie.