ahl adh-dhimma ludzie chronieni, innowiercy żyjący w krajach islamu podlegający opiece państwa muzułmańskiego, posiadający autonomię i zobowiązani do płacenia pogłównego (dżizji).
amān rękojmia bezpieczeństwa.
charādż ogólna nazwa podatku, w szczególności podatku gruntowego. Polski wyraz haracz pochodzi od arabskiego charadż.
Słownik zawiera krótkie informacje o najważniejszych postaciach wymienianych w tekstach. Nie uwzględniam, tj. nie powtarzam, informacji o autorach, których teksty są tu cytowane.
Al-‘Abbās, (zm. 653) stryj proroka Mahometa, kupiec. Przyjął islam już po emigracji muzułmanów do Medyny.
Abū Bakr zwany Aṣ-Ṣiddīq „Prawdomówny” (zm. 634) przyjaciel
i najbliższy współpracownik Proroka. Jego córką ‘A’isza była żoną Mahometa.
Transkrypcja uwzględnia tradycyjne znaki diakrytyczne. Kropki pod spółgłoskami i kreseczki nad samogłoskami przeznaczone dla znających język arabski. Czytelnicy mogą na te znaki nie zwracać uwagi i czytać jak po polsku, a więc ā jak a, ṭ jak t itd. Używam też połączeń dwuliterowych: ch, dż, gh, sz, dh, th. Dwugłoski tradycyjnie zapisuję dwiema literami, a więc au i aj.
Spółgłoska w wymawiana jest jak polskie ł.
W dzisiejszym świecie muzułmańskim dżihad stał się przedmiotem szczególnego zainteresowania muzułmańskich radykałów. Zaczęto go rozumieć już nie jako element prawa międzynarodowego, ale skupiano się na religijnej i radykalnej stronie dżihadu. Twórca Stowarzyszenia Braci Muzułmanów (Dżam‘ijjat al-Ichwān al-Muslimīn) napisał esej o dżihadzie: Risālat al-dżihād. Zaczyna od stwierdzenia, że dżihad jest obowiązkiem religijnym (farīḍa) każdego muzułmanina.