Rozwój bankowości muzułmańskiej doprowadził do powstania szeregu instytucji międzynarodowych. Ich zadaniem jest popularyzacja finansów muzułmańskich, wspieranie współpracy między krajami oraz opracowywanie wspólnych standardów. Jedną z najważniejszych organizacji jest AAOIFI (Accounting and Auditing Organization for Islamic Financial Institutions), która zajmuje się standardami rachunkowości, audytu i zgodności z szari’atem. AAOIFI została założona w 1991 r. w Bahrajnie i służy do ujednolicania praktyk w instytucjach finansowych działających zgodnie z zasadami islamu.

Jednym z problemów bankowości muzułmańskiej jest to, że prawo muzułmańskie nie jest interpretowane jednolicie. Istnieją różne szkoły prawa i różne podejścia do dopuszczalności poszczególnych instrumentów finansowych. W praktyce oznacza to, że ten sam produkt może być uznawany za zgodny z szari’atem w jednym kraju lub przez jedną instytucję, a w innym przypadku budzić zastrzeżenia.

W bankowości muzułmańskiej stosuje się szereg instrumentów, które zastępują klasyczny kredyt oprocentowany. Najbardziej znanym z nich jest murabaha. Polega ona na tym, że bank kupuje określony towar, a następnie odsprzedaje go klientowi z wcześniej ustaloną marżą. Z ekonomicznego punktu widzenia klient nie otrzymuje po prostu pieniędzy, lecz nabywa dobro po cenie zawierającej zysk banku.

Jedną z najbardziej charakterystycznych cech bankowości muzułmańskiej jest powiązanie transakcji z rzeczywistym aktywem lub rzeczywistą działalnością gospodarczą. Oznacza to, że pieniądz nie powinien generować dochodu sam z siebie w oderwaniu od realnej gospodarki. Bank uczestniczy więc w obrocie towarem, usługą, inwestycją albo projektem, a nie tylko w abstrakcyjnym przepływie kapitału.

Najważniejszą cechą bankowości muzułmańskiej jest zakaz pobierania i płacenia odsetek, określany pojęciem riba. Z perspektywy prawa muzułmańskiego odsetki są uznawane za formę niesprawiedliwego wzbogacania się kosztem drugiej strony. W konsekwencji finansowanie nie może opierać się na prostym mechanizmie pożyczki oprocentowanej, lecz musi być skonstruowane tak, aby odpowiadało zasadom uczciwej wymiany i współdziałania.