Bankowość muzułmańska jest złożonym systemem finansowym, który łączy religię, etykę i ekonomię. Jej podstawą jest zakaz riba, dążenie do ograniczania gharar oraz powiązanie finansowania z rzeczywistą działalnością gospodarczą. W miejsce klasycznego kredytu oprocentowanego stosuje się instrumenty takie jak murabaha, mudaraba, muszaraka, idżara, istisna czy salam.
Bankowość muzułmańska pełni nie tylko funkcję finansową, ale także społeczną. W wielu społeczeństwach jest postrzegana jako narzędzie zgodne z religią i kulturą lokalną, a więc bardziej akceptowalne niż klasyczne instytucje odsetkowe. Dla części klientów ma to znaczenie fundamentalne, ponieważ pozwala im korzystać z usług finansowych bez naruszania zasad wyznaniowych.
Współczesna bankowość muzułmańska nie funkcjonuje w izolacji od globalnych standardów ostrożnościowych. Ważnym punktem odniesienia są zasady Bazylei II i III. Choć nie były one tworzone specjalnie dla banków muzułmańskich, to wiele ich elementów można adaptować do specyfiki finansów zgodnych z szari’atem.
Jednym z najważniejszych wyzwań jest standaryzacja procedur, produktów i zasad rachunkowości. Bez wspólnych standardów rynek pozostawałby rozdrobniony, a poszczególne instytucje działałyby według odmiennych reguł. W takich warunkach trudne byłoby nie tylko prowadzenie transakcji transgranicznych, ale także nadzór nad stabilnością całego systemu.