Arabia Saudyjska, ZEA, Katar, Bahrajn, Kuwejt i Oman weszły w pandemię z relatywnie silnymi systemami instytucjonalnymi i zasobami finansowymi, co przełożyło się na szybką, dość skoordynowaną reakcję. Już na początku 2020 roku wdrożono jedne z najbardziej restrykcyjnych środków w regionie: zawieszanie lotów międzynarodowych, zamykanie szkół i uczelni, zakaz zgromadzeń, czasowe lockdowny dużych miast oraz szerokie kampanie testowania (w tym drive‑through w ZEA).

W uproszczeniu można wyróżnić trzy modele odpowiedzi na pandemię. Pierwszy to model państw bogatych (Zatoka Arabska), które wykorzystywały zasoby finansowe do szybkich zakupów, szczepień i cyfrowego zarządzania kryzysem. Drugi to model państw średniozamożnych (Jordania, Maroko, Algieria, Tunezja), które wprowadzały restrykcje i szczepienia, ale miały większy problem z ich długotrwałym utrzymaniem. Trzeci to model państw dotkniętych konfliktami (Jemen, Irak, Syria), gdzie walka z COVID-19 była utrudniona przez wojnę, migracje przymusowe, ubóstwo i brak dostępu do opieki zdrowotnej. 

Pandemia COVID-19 w regionie Bliskiego Wschodu i Afryki Północnej nie przebiegała jednolicie. W części państw reakcja była szybka i stosunkowo skuteczna: zamykano granice, wprowadzano lockdowny, ograniczano zgromadzenia i rozwijano testowanie. W innych krajach działania były utrudnione przez wojny, kryzysy gospodarcze, słabe instytucje albo przez to, że system ochrony zdrowia już wcześniej działał na granicy wydolności. 

Obraz Bliskiego Wschodu i Afryki Północnej w polskich mediach od lat jest tworzony w warunkach ograniczonego kontaktu bezpośredniego i silnej obecności stereotypów. Dla wielu odbiorców wiedza o tym regionie pochodzi przede wszystkim z przekazów medialnych, które selekcjonują fakty, porządkują je według znanych schematów i często podpowiadają, jak je interpretować. W rezultacie region Bliskiego Wschodu i Afryki Północnej bywa przedstawiany jako region egzotyczny, problematyczny, religijnie odmienny, a czasem po prostu „daleki” i trudny do zrozumienia. 

Pandemia COVID-19 była kryzysem globalnym, ale jej przebieg w regionie Bliskiego Wschodu i Afryki Północnej pokazał, że skutki tego samego zagrożenia mogą być bardzo różne. W jednych państwach dominowały szybkie działania administracyjne, rozbudowane testowanie i sprawne kampanie szczepień, w innych pandemia nakładała się na wojny, kryzysy gospodarcze i słabe systemy ochrony zdrowia.