Cele ćwiczenia 

To ćwiczenie jest zaprojektowane jako analiza ram medialnych na przykładzie trzech krótkich newsów o COVID‑19 w ZEA, Egipcie i Libanie. Uczniowie mają nie tylko „odgadnąć ramę”, ale też zobaczyć, jakie elementy tekstu ją wzmacniają, czego brakuje oraz jak podobne wzorce pojawiają się w prawdziwych newsach.

Cele ćwiczenia

W polskich mediach COVID-19 w Bliskiego Wschodu i Afryki Północnej był opisywany nie tyle jako wspólny kryzys zdrowotny, ile jako seria odrębnych historii dopasowanych do znanych schematów. Najczęściej działała tu logika „co to znaczy dla Polaka”: czy państwo jest bezpieczne dla turysty, czy jest wzorem skuteczności, czy potwierdza obraz chaosu, czy nadaje się do porównania z Polską. Taka selekcja sprawiała, że ten sam temat –pandemia – był interpretowany bardzo różnie w zależności od kraju. 

Państwa dotknięte konfliktem i ubogie, takie jak Jemen, Irak, Syria i Libia, wchodziły w pandemię z poważnie osłabionymi systemami ochrony zdrowia i minimalną „poduszką bezpieczeństwa”. W Jemenie, Syrii i Libii lata wojny doprowadziły do zniszczenia szpitali, śmierci lub emigracji personelu medycznego i ograniczenia działania podstawowych placówek – w Jemenie według ONZ funkcjonuje zaledwie ok. połowa ośrodków zdrowia, a dostęp do sprzętu i testów jest skrajnie ograniczony.

Średniozamożne państwa arabskie, takie jak Jordania, Maroko, Tunezja, Egipt i Algieria, zareagowały na pierwszą fazę pandemii COVID‑19 szybko i dość zdecydowanie, mimo bardziej ograniczonych zasobów niż państwa Zatoki. Większość z nich bardzo wcześnie ogłosiła stan zagrożenia lub stan wyjątkowy, zamknęła granice i zawiesiła loty, wprowadziła lockdowny, godziny policyjne, zakaz zgromadzeń oraz obowiązek masek w przestrzeni publicznej.