O świcie 15 maja 1948 r. wojska siedmiu państw arabskich: Arabii Saudyjskiej, Egiptu, Iraku, Jemenu, Libanu, Syrii oraz Transjordanii wkroczyły na terytorium Izraela, rozpoczynając pierwszą wojnę arabsko-izraelską. Egipt, Irak i Transjordania były związane układami wojskowymi z Wielką Brytanią, Izrael zaś otrzymał wsparcie od państw socjalistycznych. Dla Izraela była to wojna o niepodległość i zakończyła się jego sukcesem – nie tylko przetrwał, ale też przyłączył do swojego terytorium nowe ziemie.

Za datę początkową konfliktu bliskowschodniego uznać należy 15 maja 1948 r., czyli dzień rozpoczęcia pierwszej wojny arabsko-izraelskiej. Pomimo wysiłków na rzecz pokoju na Bliskim Wschodzie, data końcowa konfliktu nie jest możliwa do przewidzenia – w chwili pisania niniejszego modułu (październik 2023 r.) toczy się wojna Izraela z Hamasem.

W dniach 19–26 kwietnia 1920 r. w San Remo miała miejsce konferencja, w której wzięli udział przedstawiciele Francji, Wielkiej Brytanii, Włoch, Japonii, Stanów Zjednoczonych Ameryki oraz innych państw. W wyniku ustaleń powziętych podczas konferencji potwierdzono i uregulowano strefy wpływów Wielkiej Brytanii oraz Francji na Bliskim Wschodzie. Mandat na Palestynę otrzymała Wielka Brytania.