Traktaty pokojowe Izraela z Egiptem i Jordanią pozwoliły na normalizację stosunków pomiędzy tymi państwami. Do grona państw arabskich, które nawiązały stosunki dyplomatyczne z Izraelem dołączyły Zjednoczone Emiraty Arabskie oraz Bahrajn. 15 września 2020 r. w Waszyngtonie zawarte zostały porozumienia mające na celu ustanowienie pokoju na Bliskim Wschodzie oraz dialogu i współpracy pomiędzy państwami-sygnatariuszami, jak też zagwarantowanie współistnienia wyznawców trzech religii monoteistycznych w zgodzie i tolerancji.

W cieniu walk w Strefie Gazy podjęte zostały próby reaktywacji procesu pokojowego. 27 listopada 2007 r. w Annapolis w Stanach Zjednoczonych odbyła się konferencja, w rezultacie której podjęte zostały rozmowy pokojowe. Były one kontynuowane do 2008 r., nie przynosząc jednak zamierzonych efektów. Podobnie potoczyła się runda negocjacji podjętych w 2010 r.. Rozmowy prowadzone były także w latach 2013–2014, jednak również nie przyniosły rozwiązania.

Zakończenie intifady w praktyce nie oznaczało jednak końca przemocy – Hamas nie zaprzestał wymierzonych w Izrael aktów terroru, co z kolei wywoływało działania odwetowe. Dodatkowo, organizacje palestyńskie rywalizowały ze sobą i pozostawały silnie skonfliktowane. Al-Fatah i Hamas zwalczały się wzajemnie nie tylko na arenie politycznej, ale także militarnej. W 2007 r. nastąpiła eskalacja walk pomiędzy członkami tychże ugrupowań, w rezultacie czego Hamas przejął kontrolę nad Gazą.

W lipcu 2000 r. negocjacje izraelsko-palestyńskie prowadzone w Camp David zakończyły się porażką, co doprowadziło do wzrostu napięcia pomiędzy stronami. We wrześniu tego roku doszło do wizyty Ariela Szarona na Wzgórzu Świątynnym – na którym znajdują się meczety Al-Aksa i Kopuła Skały – co przez Palestyńczyków zinterpretowane zostało jako prowokacja i stanowiło bezpośrednią przyczynę wybuchu drugiego powstania – znanego jako intifada Al-Aksa. W lutym 2001 r.

Proces pokojowy został praktycznie zamrożony po objęciu stanowiska premiera przez Benjamina Netanjahu w 1996 r. Jego rząd odrzucił politykę „ziemia za pokój”, odmówił realizacji postanowień porozumień z Oslo i zawiesił rozmowy pokojowe, uzasadniając swoją decyzję faktem przeprowadzania ataków na Izrael przez terrorystów palestyńskich.

W 1995 r. zawarto drugie porozumienie (znane jako porozumienie Oslo II), które włączono do Deklaracji Zasad. Odnosiło się ono do wycofania się wojsk izraelskich z części ziem Zachodniego Brzegu. W zamian Palestyńczycy zobowiązali się (podobnie jak w porozumieniu Oslo I) do usunięcia z Karty Palestyńskiej artykułów dotyczących likwidacji Izraela. Artykuły te zostały faktycznie usunięte w 1998 r.

Rozmowy pokojowe toczyły się także z Jordanią. 25 lipca 1994 r. w Waszyngtonie król Jordanii Husajn, premier Izraela Icchak Rabin i prezydent Stanów Zjednoczonych Ameryki Bill Clinton podpisali Deklarację Waszyngtońską. Dokument ten zawierał zobowiązanie zakończenia trwającego od 1948 r. stanu wojny pomiędzy Jordanią a Izraelem.

Wydarzenia z 1988 r. otworzyły możliwość podjęcia rozmów pokojowych. Pierwsze spotkanie delegacji jordańsko-palestyńskiej z delegacją izraelską odbyło się w dniach 30 października–1 listopada 1991 r. w Madrycie, podczas konferencji pokojowej. Seria rozmów wówczas zapoczątkowanych nie przyniosła zamierzonych rezultatów. Jednak, równolegle prowadzone były tajne rozmowy dwustronne w Oslo. W ich konsekwencji Izrael oraz OWP porozumiały się w kwestii utworzenia Autonomii Palestyńskiej na Zachodnim Brzegu i w Strefie Gazy.

W grudniu 1987 r. w Strefie Gazy, na Zachodnim Brzegu oraz we Wschodniej Jerozolimie wybuchła intifada (powstanie), która – ze zmiennym natężeniem – trwała do 1993 r. W 1988 r. Jordania oficjalnie zrzekła się wszelkich roszczeń do ziem po zachodniej stronie Jordanu. Odpowiedzialność za okupowane przez Izrael ziemie palestyńskie została przeniesiona na Organizację Wyzwolenia Palestyny. Warto wspomnieć, że wcześniej – w 1974 r.

W grudniu 1981 r. Izrael ogłosił aneksję Wzgórz Golan, zaś w czerwcu 1982 r. wprowadził swoje wojska do Libanu i poparł chrześcijan w konflikcie z wojskami syryjskimi. Motywem do udziału w wojnie w Libanie była chęć osłabienia oddziałów Organizacji Wyzwolenia Palestyny (organizacji polityczno-militarnej walczącej o niepodległą, świecką Palestynę). Ponadto, Syria rozmieściła rakiety na terytorium Libanu w sposób umożliwiający jej zaatakowanie Izraela. W toku działań zbrojnych armia izraelska wkroczyła do Bejrutu i przejęła kontrolę nad miastem. 16–18 września 1982 r.