W grudniu 1987 r. w Strefie Gazy, na Zachodnim Brzegu oraz we Wschodniej Jerozolimie wybuchła intifada (powstanie), która – ze zmiennym natężeniem – trwała do 1993 r. W 1988 r. Jordania oficjalnie zrzekła się wszelkich roszczeń do ziem po zachodniej stronie Jordanu. Odpowiedzialność za okupowane przez Izrael ziemie palestyńskie została przeniesiona na Organizację Wyzwolenia Palestyny. Warto wspomnieć, że wcześniej – w 1974 r.

W grudniu 1981 r. Izrael ogłosił aneksję Wzgórz Golan, zaś w czerwcu 1982 r. wprowadził swoje wojska do Libanu i poparł chrześcijan w konflikcie z wojskami syryjskimi. Motywem do udziału w wojnie w Libanie była chęć osłabienia oddziałów Organizacji Wyzwolenia Palestyny (organizacji polityczno-militarnej walczącej o niepodległą, świecką Palestynę). Ponadto, Syria rozmieściła rakiety na terytorium Libanu w sposób umożliwiający jej zaatakowanie Izraela. W toku działań zbrojnych armia izraelska wkroczyła do Bejrutu i przejęła kontrolę nad miastem. 16–18 września 1982 r.

W 1977 r. prezydent Egiptu Muhammad Anwar as-Sadat złożył wizytę w Izraelu oraz wygłosił przemówienie w Knesecie (izraelskim parlamencie). Było to wydarzenie bez precedensu, ponieważ Izrael i Egipt znajdowały się wówczas w stanie wojny. Ponadto, państwa arabskie konsekwentnie nie uznawały Izraela. Wizyta Sadata w Jerozolimie spotkała się z silną krytyką – wyrażaną zarówno przez liderów świata arabskiego, jak też przez część społeczeństwa egipskiego. Stanowiła ona jednak wstęp do rozmów pokojowych.

Nie widząc realnej możliwości odzyskania utraconych ziem w drodze rozwiązań politycznych, 6 października 1973 r. wojska Egiptu i Syrii zaatakowały Izrael. Zaplanowany w tajemnicy atak stanowił zaskoczenie dla Izraela. Jego data była starannie wybrana – przypadała na ważne żydowskie święto Jom Kippur. Początkowo siły arabskie odnosiły sukcesy, jednak w toku dalszych walk wojska izraelskie zdobyły przewagę. 25 października strony zgodziły się na przerwanie ognia, a następnie na podjęcie działań dyplomatycznych, w wyniku których w 1974 r.

Od początku lat 60. XX wieku pomiędzy Izraelem a państwami arabskimi dochodziło do strać granicznych. Silny wzrost napięcia nastąpił wiosną 1967 r. na granicy izraelsko-syryjskiej. W maju władze Egiptu otrzymały informację o koncentracji wojsk izraelskich na granicy z Syrią, co świadczyłoby o zamiarze zaatakowania terytorium syryjskiego. Informacja ta pozostawała w sprzeczności z doniesieniami obserwatorów ONZ. Związany z Syrią układem obronnym Egipt skoncentrował wojska przy granicy z Izraelem oraz zamknął Cieśninę Tirańską dla statków izraelskich.

26 lipca 1956 r. prezydent Egiptu Dżamal Abd an-Nasir (Naser) ogłosił decyzję o nacjonalizacji Kanału Sueskiego, co uderzało w interesy Wielkiej Brytanii i Francji, które były największymi udziałowcami w spółce zarządzającej tym obiektem. Bezpośrednim powodem tego działania było dążenie do uzyskania środków finansowych na budowę Wielkiej Tamy w Asuanie w obliczu odmowy wsparcia tegoż przedsięwzięcia przez Wielką Brytanię i Stany Zjednoczone Ameryki.