Rankiem 7 października 2023 r. bojownicy Hamasu dokonali ataku rakietowego na Izrael oraz przedostali się drogą lądową, morską i powietrzną na terytorium tego państwa, zabijając i uprowadzając izraelską ludność cywilną. Napaść nastąpiła dzień po 50-tej rocznicy wybuchu wojny Jom Kippur i – podobnie jak w przypadku wspomnianej wojny – Izrael został nim zaskoczony.

Traktaty pokojowe Izraela z Egiptem i Jordanią pozwoliły na normalizację stosunków pomiędzy tymi państwami. Do grona państw arabskich, które nawiązały stosunki dyplomatyczne z Izraelem dołączyły Zjednoczone Emiraty Arabskie oraz Bahrajn. 15 września 2020 r. w Waszyngtonie zawarte zostały porozumienia mające na celu ustanowienie pokoju na Bliskim Wschodzie oraz dialogu i współpracy pomiędzy państwami-sygnatariuszami, jak też zagwarantowanie współistnienia wyznawców trzech religii monoteistycznych w zgodzie i tolerancji.

W cieniu walk w Strefie Gazy podjęte zostały próby reaktywacji procesu pokojowego. 27 listopada 2007 r. w Annapolis w Stanach Zjednoczonych odbyła się konferencja, w rezultacie której podjęte zostały rozmowy pokojowe. Były one kontynuowane do 2008 r., nie przynosząc jednak zamierzonych efektów. Podobnie potoczyła się runda negocjacji podjętych w 2010 r.. Rozmowy prowadzone były także w latach 2013–2014, jednak również nie przyniosły rozwiązania.

Zakończenie intifady w praktyce nie oznaczało jednak końca przemocy – Hamas nie zaprzestał wymierzonych w Izrael aktów terroru, co z kolei wywoływało działania odwetowe. Dodatkowo, organizacje palestyńskie rywalizowały ze sobą i pozostawały silnie skonfliktowane. Al-Fatah i Hamas zwalczały się wzajemnie nie tylko na arenie politycznej, ale także militarnej. W 2007 r. nastąpiła eskalacja walk pomiędzy członkami tychże ugrupowań, w rezultacie czego Hamas przejął kontrolę nad Gazą.

W lipcu 2000 r. negocjacje izraelsko-palestyńskie prowadzone w Camp David zakończyły się porażką, co doprowadziło do wzrostu napięcia pomiędzy stronami. We wrześniu tego roku doszło do wizyty Ariela Szarona na Wzgórzu Świątynnym – na którym znajdują się meczety Al-Aksa i Kopuła Skały – co przez Palestyńczyków zinterpretowane zostało jako prowokacja i stanowiło bezpośrednią przyczynę wybuchu drugiego powstania – znanego jako intifada Al-Aksa. W lutym 2001 r.

Proces pokojowy został praktycznie zamrożony po objęciu stanowiska premiera przez Benjamina Netanjahu w 1996 r. Jego rząd odrzucił politykę „ziemia za pokój”, odmówił realizacji postanowień porozumień z Oslo i zawiesił rozmowy pokojowe, uzasadniając swoją decyzję faktem przeprowadzania ataków na Izrael przez terrorystów palestyńskich.

W 1995 r. zawarto drugie porozumienie (znane jako porozumienie Oslo II), które włączono do Deklaracji Zasad. Odnosiło się ono do wycofania się wojsk izraelskich z części ziem Zachodniego Brzegu. W zamian Palestyńczycy zobowiązali się (podobnie jak w porozumieniu Oslo I) do usunięcia z Karty Palestyńskiej artykułów dotyczących likwidacji Izraela. Artykuły te zostały faktycznie usunięte w 1998 r.

Rozmowy pokojowe toczyły się także z Jordanią. 25 lipca 1994 r. w Waszyngtonie król Jordanii Husajn, premier Izraela Icchak Rabin i prezydent Stanów Zjednoczonych Ameryki Bill Clinton podpisali Deklarację Waszyngtońską. Dokument ten zawierał zobowiązanie zakończenia trwającego od 1948 r. stanu wojny pomiędzy Jordanią a Izraelem.

Wydarzenia z 1988 r. otworzyły możliwość podjęcia rozmów pokojowych. Pierwsze spotkanie delegacji jordańsko-palestyńskiej z delegacją izraelską odbyło się w dniach 30 października–1 listopada 1991 r. w Madrycie, podczas konferencji pokojowej. Seria rozmów wówczas zapoczątkowanych nie przyniosła zamierzonych rezultatów. Jednak, równolegle prowadzone były tajne rozmowy dwustronne w Oslo. W ich konsekwencji Izrael oraz OWP porozumiały się w kwestii utworzenia Autonomii Palestyńskiej na Zachodnim Brzegu i w Strefie Gazy.