W arabskich państwach Zatoki posiadanie znacznych zasobów surowców energetycznych ma także zasadnicze konsekwencje społeczne. Ich obywatele praktycznie w ogóle nie płacą podatków. Może to wydawać się zbawienne, jednak poprzez płacenie podatków obywatele mają możliwość pośredniego oddziaływania na państwo i stają się bardziej zainteresowani późniejszą redystrybucją dochodu, a więc tym, w jaki sposób wydaje się pieniądze z budżetu.

Przywódcy poszczególnych państw Zatoki Perskiej zdawali sobie sprawę z tego, że surowce energetyczne mogą się wyczerpać i dlatego jeszcze w latach 90. rozpoczęli działania na rzecz dywersyfikacji gospodarczej. Chodziło o to, aby uniezależnić gospodarki od eksportu surowców energetycznych. To mogło być kłopotliwe, ponieważ państwa Zatoki Perskiej – poza zasobami surowców – niewiele posiadały. Tym bardziej zdecydowały się na to, aby rozwinąć inne gałęzie gospodarki, a także lokalny kapitał ludzki.

Państwa arabskie zwykło się postrzegać przez pryzmat posiadanych przez nie zasobów surowców energetycznych. Tymczasem spośród nich, oprócz państw Zatoki (Arabia Saudyjska, Bahrajn, Katar, Kuwejt, Oman, Zjednoczone Emiraty Arabskie) zasoby ropy naftowej lub gazu ziemnego w ilościach umożliwiających znaczący eksport tych surowców posiadają jedynie Algieria, Irak i Libia. Skupiają one 1/3 ludności świata arabskiego.