Kolejnym ważnym aspektem kultury popularnej okresu ramadanu są różnego rodzaju dekoracje. Nie wszyscy mieszkańcy krajów arabskich w takim samym stopniu podchodzą do tego. Obecnie, nawet w konserwatywnej Arabii Saudyjskiej, widać coraz to większą chęć ozdabiania domów czy miejsc publicznych, ale nadal prym w tym wiedzie – wspomniany wcześniej – Egipt.

Ramadan to nie tylko wyjątkowy czas dla twórców seriali, ale także dla reklamodawców. Tworzone są na ten czas kilkuminutowe reklamy, a zaangażowane są do tego największe gwiazdy – najczęściej aktorzy z topowych seriali danego roku, ale często też znani piosenkarze, np. Nancy Ajram (Libanka), Elissa (Libanka), Sherine (Egipcjanka) Tamer Hosny (Egipcjanin). Oto kilka przykładów takich reklam:

Ramadan jest podstawą do ponownego połączenia się pokoleń i dyskusji na wiele tematów, które „wymuszają” seriale. Moi rozmówcy zgadzali się co do faktu, iż seriale tworzą świadomość społeczną. Z seriali ramadanowych można wynieść także pewne „mądrości”, jak np.

Twórcy seriali ramadanowych raczej nie podnoszą kwestii religijnych. Zdecydowanie przeważają inne gatunki, na przykład komedie, filmy historyczne, filmy akcji, dramaty/tragedie lub te, które poruszają problemy społeczne. W 2020 roku w Egipcie wypuszczono nawet pierwszy serial science fiction – An-Nihaja („Koniec”).

Odcinki seriali trwają ok. 30-40 minut bez reklam (z reklamami potrafią trwać nawet ponad godzinę!). Seriale są tworzone zwykle na ok. 30 dni, w zależności od długości ramadanu – tyle dni, ile trwa ramadan, tyle jest odcinków nowoutworzonych produkcji. Nowe odcinki pojawiają się tuż po wezwaniu na modlitwę maghrib (wieczorna), a więc kiedy rodziny zasiadają, aby zjeść iftar. Ostatnie zaś są emitowane w nocy, przed suhur.