Ibn Hišām, Wüstenfeld, s. 999-1013:

Zdobycie Mekki w 630 roku całkowicie zmieniło położenie gminy muzułmańskiej. Po zbudowaniu lokalnej administracji obejmującej Medynę rozpoczęły się czasy nowego typu państwowości obejmującej większość Półwyspu Arabskiego. Jednocześnie umocniła się tendencja do ekspansji poza Półwysep. Tu widomą oznaką nowej polityki była nieszczęsna afera w Mu’cie: klęska wojsk Mahometa i śmierć całego dowództwa armii. Swoiste rozpoznanie bojem.

W lutym 632 roku, a więc w miesiącu dhū al-qa‘da 10 roku hidżry Mahomet zadecydował, że wyruszy z Medyny w pielgrzymkę. Po raz pierwszy od hidżry w 622 roku Mahomet udawał się w rytualną pielgrzymkę – ḥadżdż. Wcześniej pielgrzymował, ale była to niepełna pielgrzymka, czyli ‘umra. Teraz odbywała się z zachowaniem, a właściwie z ustalaniem wszystkich zasadniczych elementów rytuału. W terminologii prawa muzułmańskiego łączyła ona zasady ḥadżdżu i ‘umry. Nazywano to później ḥidżdżat al-qirān: pielgrzymka łączna.

Ṣafī ar-Raḥmān al-Mubārakfūrī (w języku urdu: Mubārakpūrī) indyjski muzułmański uczony (1943-2006) jest autorem niezwykle popularnej w całym świecie muzułmańskim biografii proroka Mahometa pt. Ar-Raḥīq al-machtūm (Nektar w zapieczętowanym naczyniu). Al-Mubārakfūrī pisał swoje dzieła po arabsku i w języku urdu. Pisał oryginalnym stylem, wyraźnie różnym zarówno od klasycznych arabskich monografii jak i dzisiejszych arabskich rozpraw naukowych. Pisał jasno i prosto nie siląc się na oryginalność.

Cztery miesiące po klęsce pod Mu’tą, a więc pod koniec roku 629 albo na początku 630 – czyli w ramaḍānie 8 roku hidżry rozpoczął się powrót do Mekki. Nie odbył się jednak pokojowo na zasadach określonych w Al-Ḥudajbijji, ponieważ zawieszenie broni złamano i muzułmanie ruszyli na podbój Mekki. Ważną rolę odegrał wybitny wojownik zwany „mieczem islamu” (sajf al-islām): Chālid Ibn al-Walīd.

Mu’ta była niewielką miejscowością na południu dzisiejszej Jordanii. W czasach Mahometa znajdowała się pod panowaniem bizantyńskim i stanowiła część ówczesnej Palestyny. Władze bizantyńskie reprezentowali tu Ghassānidzi, plemię arabskie, w którym władzę sprawował ród Dżafnidów.

W 629 roku doszło tu do potyczki między wojskami Mahometa a Bizantyńczykami.

Niespodziewanie w 628 roku Mahomet zdecydował się odbyć pielgrzymkę do Mekki. To zaskakująca decyzja, biorąc pod uwagę, że stosunki między muzułmanami a mekkańskimi Kurajszytami wciąż były napięte. Muzułmanie nie wyruszali do ataku, lecz podejmowali neutralną formę działania: wypełniania rytuału religijnego.

Jedna z wypraw wojennych Mahometa miała na celu zlikwidowanie zagrożenia ze strony plemienia Al-Muṣṭaliq. Banū al-Muṣṭaliq stali po stronie wrogich Mahometowi Kurajszytów, walczyli po ich stronie pod górą Uḥud i przygotowywali atak na muzułmanów. Prorok wyruszył przeciwko nim i ich pokonał.

Kurajszyci nie wykorzystali swojej przewagi ani zwycięstwa po Uḥudem. Wycofali się, nie zdecydowali się wejść do miasta i ostatecznie rozprawić z Mahometem i jego zwolennikami. Zapewne chodziło im tylko o to, by pokazać Mahometowi i jego zwolennikom, że mekkańczycy stanowią poważną siłę i lepiej z nimi nie zaczynać.

Po wyemigrowaniu z Mekki do Medyny pierwszym starciem Mahometa z Kurajszytami była potyczka pod Badrem. W następnych latach doszło jeszcze do dwóch ważnych bitew, które były odpowiedzią Kurajszytów na zagrożenie muzułmańskie z Medyny.

W 625 roku w odpowiedzi na atak muzułmanów na kurajszycką karawanę pod Badrem doszło do reakcji Kurajszytów, którzy ruszyli na Medynę. Doszło do bitwy pod medyńską górą Uḥud. W historii islamu zwana Jaum Uḥud (Dzień Uḥudu). Zakończyła się ona klęską medyńskich muzułmanów.