Różne modele odpowiedzi

W uproszczeniu można wyróżnić trzy modele odpowiedzi na pandemię. Pierwszy to model państw bogatych (Zatoka Arabska), które wykorzystywały zasoby finansowe do szybkich zakupów, szczepień i cyfrowego zarządzania kryzysem. Drugi to model państw średniozamożnych (Jordania, Maroko, Algieria, Tunezja), które wprowadzały restrykcje i szczepienia, ale miały większy problem z ich długotrwałym utrzymaniem. Trzeci to model państw dotkniętych konfliktami (Jemen, Irak, Syria), gdzie walka z COVID-19 była utrudniona przez wojnę, migracje przymusowe, ubóstwo i brak dostępu do opieki zdrowotnej. 

W wielu miejscach regionu odpowiedź obejmowała szybkie zamknięcie granic, ograniczenie podróży, naukę zdalną, zakaz dużych zgromadzeń oraz czasowe zamknięcie miejsc kultu. Było to szczególnie istotne w społeczeństwach, w których religia i życie wspólnotowe odgrywają dużą rolę. Państwa musiały więc szukać równowagi między ochroną zdrowia publicznego a akceptacją społeczną dla restrykcji. 

Warto też zaznaczyć, że część regionu korzystała ze wsparcia zewnętrznego. WHO, UNICEF, Międzynarodowa Federacja Czerwonego Krzyża i Czerwonego Półksiężyca oraz inne organizacje wspierały państwa Bliskiego Wschodu i Afryki Północnej sprzętem, szkoleniami, wytycznymi i pomocą techniczną. Skala potrzeb była jednak bardzo duża, a finansowanie i logistyka pozostawały poważnym problemem.