Państwa Rady Współpracy Zatoki (GCC)

Arabia Saudyjska, ZEA, Katar, Bahrajn, Kuwejt i Oman weszły w pandemię z relatywnie silnymi systemami instytucjonalnymi i zasobami finansowymi, co przełożyło się na szybką, dość skoordynowaną reakcję. Już na początku 2020 roku wdrożono jedne z najbardziej restrykcyjnych środków w regionie: zawieszanie lotów międzynarodowych, zamykanie szkół i uczelni, zakaz zgromadzeń, czasowe lockdowny dużych miast oraz szerokie kampanie testowania (w tym drive‑through w ZEA). W analizach WHO podkreślano, że większość państw GCC spełniała wszystkie lub prawie wszystkie filary globalnego planu reagowania na COVID‑19, wcześnie ograniczając mobilność i rozbudowując zdolności testowania i leczenia. 

Drugim filarem odpowiedzi GCC były kampanie szczepień. Państwa Zatoki należały do pierwszych, które uzyskały szeroki dostęp do szczepionek, a ZEA, Bahrajn, Katar i Kuwejt szybko wyprzedziły większość świata pod względem odsetka zaszczepionych mieszkańców. Raporty Banku Światowego i Brookings wskazują, że już w 2021–2022 roku ZEA, Bahrajn i Katar miały bardzo wysokie wskaźniki przynajmniej jednej dawki, a regionalne analizy rządowe podkreślają, że wszystkie kraje GCC opracowały plany priorytetyzacji (najpierw osoby starsze, przewlekle chore, pracownicy służby zdrowia) i zapewniły bezpłatny dostęp do szczepień zarówno obywatelom, jak i większości rezydentów. W wielu krajach wprowadzono też obowiązek szczepień jako warunek udziału w życiu gospodarczym i społecznym – np. ZEA wymagały szczepień od uczniów powyżej 16 lat, Arabia Saudyjska od pracowników i pasażerów lotniczych korzystających z podróży wewnętrznych. 

Państwa GCC zdołały utrzymać sytuację pandemiczną „pod kontrolą” w sensie statystycznym: przy wysokich wskaźnikach testowania, relatywnie niskich współczynnikach śmiertelności oraz szybkim spadku liczby przypadków po osiągnięciu wysokiego poziomu zaszczepienia populacji. Jednocześnie polityka ta miała swoją cenę: restrykcje mobilności i aktywności gospodarczej oznaczały utratę części dochodów, a ścisłe wymogi szczepień budziły dyskusje o prawach jednostki. Mimo to w raportach międzynarodowych odpowiedź GCC oceniana jest jako przykład wczesnego, zasobnego i technologicznie wspieranego zarządzania kryzysem zdrowotnym, opartego na silnym państwie, dużej roli sektora publicznego i względnie dużej akceptacji społecznej dla restrykcji w imię szybkiego powrotu do normalności.