Kurajszyci nie wykorzystali swojej przewagi ani zwycięstwa po Uḥudem. Wycofali się, nie zdecydowali się wejść do miasta i ostatecznie rozprawić z Mahometem i jego zwolennikami. Zapewne chodziło im tylko o to, by pokazać Mahometowi i jego zwolennikom, że mekkańczycy stanowią poważną siłę i lepiej z nimi nie zaczynać.
Po wyemigrowaniu z Mekki do Medyny pierwszym starciem Mahometa z Kurajszytami była potyczka pod Badrem. W następnych latach doszło jeszcze do dwóch ważnych bitew, które były odpowiedzią Kurajszytów na zagrożenie muzułmańskie z Medyny.
W 625 roku w odpowiedzi na atak muzułmanów na kurajszycką karawanę pod Badrem doszło do reakcji Kurajszytów, którzy ruszyli na Medynę. Doszło do bitwy pod medyńską górą Uḥud. W historii islamu zwana Jaum Uḥud (Dzień Uḥudu). Zakończyła się ona klęską medyńskich muzułmanów.
W 2 roku od hidżry, czyli w 624 n.e., doszło do pierwszego starcia między muzułmanami z Medyny (Jathribu) a mekkańskimi Kurajszytami. Mahomet dowiedział się, że karawana Kurajszytów powracająca z Palestyny do Mekki przechodziła koło studni zwanych Badr leżących nieopodal Medyny. Mahomet wydał rozkaz, by zaatakować karawanę
i ją ograbić. Ponieważ mekkańczycy wiedzieli o planowanym ataku muzułmanów, przygotowali się i doszło do potyczki.
Najważniejsze jednak była ochrona miasta przed zagrożeniem, jakie stwarzali mekkańscy Kurajszyci. Mahomet podejmuje kilka najazdów na Kurajszytów. Aluzja do tych wydarzeń pojawia się w wersetach koranicznych, na przykład w wersecie 217 sury „Krowa” (II):
„Konstytucja medyńska” jest pierwszym zachowanym tekstem politycznym islamu. Powstała najpewniej w pierwszym roku islamu tj. w 623 roku n.e. w Medynie. O ile Koran pełni funkcję pisma świętego islamu i jest uznawany przez muzułmanów za słowo Boże, o tyle „Konstytucja “ ma charakter tekstu regulującego funkcjonowanie skomplikowanej społeczności w Medynie po hidżrze w 622 roku.
Źródło: [Ibn Hišām, As-Sīra]: As-Sīra an-nabawiyya li-Ibn Hišām, oprac. Ṭāhā ‘Abd ar-Ra’ūf Sa‘d, Bejrut 1975, t. II, s. 89.
W 622 roku wierni muzułmanie wywędrowali Mekki do Medyny. Odtąd zaczęto ich nazywać emigrantami – muhādżirami (po arabsku muhādżirūn – co jest liczbą mnogą od wyrazu muhādżir). Prorok Mahomet starannie przygotował emigrację. Najpierw wysyłał swoich zwolenników grupami, a dopiero na samym końcu w towarzystwie najbliższych towarzyszy wyruszył sam.
To wydarzenie w wierzeniach muzułmańskich odgrywa wielką rolę. Stało się kanwą licznych opowieści i legend, choć w samym Koranie wspomniane jest tym wersetem (sura 17 werset 1):
Chwała niechaj będzie Jedynemu, który nocą przeniósł swojego sługę ze Świętego Meczetu do błogosławionego najdalszego meczetu po to, byśmy mu pokazali nasze znaki. Tylko On jest wszechsłyszący i wszechwidzący!
Pierwsze lata nauczania powiększały grono zwolenników islamu. Sukcesy Mahometa zaczęły budzić niepokój rządzącej elity mekkańskiej. Nowe idee dla wielu były atrakcyjne zwłaszcza dla tych, którzy nie korzystali z przywilejów, jakie stwarzał handel i zaangażowanie w obsługę politeistycznego kultu. Idee islamu odwoływały się do monoteizmu, ale także proponowały równość i sprawiedliwość, zwłaszcza zaś głosiły konieczność opieki nad słabszymi: wdowami, sierotami, niewolnikami. Jednym słowem dla wielu były atrakcyjne.
W 1990 roku pochodzący z muzułmańskich Indii utalentowany brytyjski pisarz Salman Rushdie wprowadził do kultur zachodnich pojęcie szatańskich wersetów. Tak zatytułował swoją autobiograficzną powieść: The Satanic Verses. Pojęcie „szatańskie wersety” nic jeszcze nie mówiło ówczesnemu europejskiemu odbiorcy. Nawet po przeczytaniu całego dzieła czytelnik miałby kłopoty, by je zdefiniować.
Islam wyrastał z tradycji monoteizmu, a więc z wiary w jednego Boga takiego jak w judaizmie i chrześcijaństwie, ale nie tego samego. Również praktyki religijne odzwierciedlały podobne obyczaje jak te, które ukształtowały się w poprzedzających islam monoteizmach.