Bizancjum i Arabowie. Spotkanie cywilizacji. VI–VIII wiek, PWN, Warszawa 2015.
J. Danecki, Kultura i sztuka islamu, Elipsa, Warszawa 2003.
M. Dziekan, Dzieje kultury arabskiej, PWN, Warszawa 2008.
Historia nauki arabskiej, R. Rashed (red.), t. 1–3, Wydawnictwo Akademickie Dialog, Warszawa 2000, 2001, 2005.
Kontakty Polaków ze światem arabskim były stosunkowo ograniczone. Zapożyczenia z tego języka pojawiały się w polszczyźnie często za pośrednictwem innych języków – albo z Zachodu (np. z języka francuskiego pochodzi słowo kalif), albo ze Wschodu – wówczas najczęściej z języka tureckiego. Obecnie w polszczyźnie funkcjonuje około 850 haseł słownikowych zapożyczonych z języka arabskiego, w tym słownictwo w czynnym użyciu to ponad 200 leksemów (Turek 2001, s. 73).
Sztuka islamu wyróżnia się tym, że stosunkowo rzadko pojawiają się w niej postaci ludzkie czy zwierzęce. W szczególności nie ma ich w meczetach, czy w sztuce o charakterze religijnym, a także w Koranie. Nie oznacza to jednak, że w państwach muzułmańskich nie odnajdziemy wizerunków postaci. Muzułmanie, jak inni obywatele, mają zdjęcia w paszportach, oglądają telewizję, używają mediów społecznościowych, malują postaci ludzkie czy zwierzęce.
Arabowie byli plemiennym ludem koczowniczym (choć zdarzały się także plemiona osiadłe np. w Mekce). Dzięki zjednoczeniu poprzez wspólną religię (islam) stali się siłą, która wkrótce zajęła tereny wykraczające poza Półwysep Arabski. W ciągu kilku stuleci imperium arabsko-muzułmańskie rozciągało się od Hiszpanii na zachodzie po Himalaje na wschodzie. Arabowie z dużym zaciekawieniem zapoznawali się z osiągnięciami ludów, które być może okazały się słabsze na polu walki, ale za to wytworzyły cywilizacje z ważnymi osiągnięciami naukowymi i technicznymi.