[The Maronite Chronicle (AD 664+) w: The Seventh Century in the West-Syrian Chronicle. Introduced, translated and anno-tated by Andrew Palmer, Liverpool University Press 1993, s. 31–32:]

W AG¹ 971, osiemnastym roku Konstansa, Arabowie licznie zgromadzili się w Jerozolimie i powołali Mu‘āwiję na króla. Wszedł na Golgotę i usiadł tam, modlił się i udał się do Getse-mane, poszedł do grobu błogosławionej Maryi, by się pomodlić. A w czasie, kiedy Arabowie zgromadzili się przy Mu‘āwiji, nastą-piło trzęsienie ziemi i doszło do gwałtownych wstrząsów.² Znaczna część Jerycha zawaliła się razem ze wszystkimi kościołami […].
W lipcu tego samego roku³ emirowie i liczni Arabowie zgromadzili się, podając Mu‘āwiji prawą dłoń. We wszystkich wsiach i miastach mu podległych wydano obwieszczenie, że zostanie ogłoszony królem i że należy to oznajmiać. Wybił też złote i srebrne monety, ale ich nie uznano, bo nie było na nich znaku krzyża. Nadto Mu‘āwija nie nosił korony jak inni królowie tego świata. Swój tron ustawił w Damaszku i odmówił udania się do tronu Mahometa.

Informacje w Kronice są nieprecyzyjne. Andrew Palmer, edytor, komentator i tłumacz Kroniki widzi w tym manipulację jej autora, który przesunął inwestyturę Mu‘āwiji wstecz o rok tak, by przypadła na czas trzęsienia ziemi, które miało symboli-zować Boskie niezadowolenie 
z przejęcia władzy przez Araba Mu‘āwiję.

Relacja Aṭ-Ṭabariego

[Aṭ-Ṭabarī, t. V, s. 161; II.4–5:]

W tym roku (tj. czterdziestym – 660 A.D.) złożono hołd Mu‘āwiji jako kalifowi w Aelii (Īlīyā)⁴. Wcześniej w Syrii mianowano go emirem, a ‘Alego w Iraku mianowano przywódcą wiernych. Kiedy ‘Alego zabito, Mu‘āwija został przywódcą wiernych.⁵

Następny rozdział swojej Kroniki Aṭ-Ṭabarī rozpoczyna następująco:

A potem nastał rok czterdziesty pierwszy. Jest to opowieść o wydarzeniach, do których doszło w tym roku, a wśród nich przekazanie przez Al-Ḥasana Ibn ‘Alego władzy Mu‘āwiji, przybycie Mu‘āwiji do Al-Kūfy, złożenie przez mieszkańców Al-Kūfy przysięgi na wierność jako kalifowi.

Szesnastu kalifów dynastii Umajjadów panowało od 661 roku po rok 750. Na ten okres przypadło największe natężenie podbojów: to czas ekspansji terytorialnej kalifatu. Potem eks-pansja zahamowała a właściwie ustała. Choć ekspansja islamu trwała nadal, ale już nie jako ekspansja terytorialna, lecz jako przenikanie dzięki kontaktom ze światem, przede wszystkim zaś dzięki rozwojowi handlu. Z czasem lokalne dynastie rozpoczęły swoją ekspansję, Szczególnie od XVI wieku ludy turkijskie zaczęły rozbudowywać ośrodki kultury muzułmańskiej rozszerzając swoje wpływy na świat zarówno muzułmański, jak i ten jeszcze pozostający poza władzą islamu. Wtedy to, w XVI wieku, trzy imperia zawładnęły islamem: Turcy anatolijscy – Osmanowie, Turkmeni irańscy – Safawidzi oraz Turcy uzbeccy – Wielcy Mogołowie, którzy zajęli Indie.

Ewolucji ulegał tytuł kalifa. Abū Bakr nazywał siebie następcą Proroka, ‘Umar następcą następcy Wysłannika Boga: chalīfat rasūl Allāh. Kalif ‘Umar przyjął także oficjalny tytuł „przywódca wiernych” – amīr al-mu’minīn, czym podkreślał obowiązki wojskowe kalifa, amīr bowiem oznacza dowódcę wojsk.

Kalif ‘Uthmān (panował 644–656) wprowadził nowy skrót i zamiast „następcy następcy” po prostu używał tytułu chalīfat Allāh – „przedstawiciel Boga”, przez co stawał się namiestnikiem Boga na ziemi. Nie mógł rzecz jasna być „następcą” Boga, jak sugerowałoby pierwotne znaczenie wyrazu chalīfa w złożeniu chalīfat rasūl Allāh – „następca Wysłannika Boga”. Umajjadzi tę zmianę przyjęli i tym samym zrównali kalifów z wysłannikami, a więc prorokami.