Strojów w świecie islamu jest bardzo wiele. Często mają swoje nazwy regionalne – np. chusta znana u nas jako arafatka to kufijja (np. w Palestynie), albo szimagh (np. w Arabii Saudyjskiej). Oto kilka przykładów tradycyjnych strojów męskich i damskich noszonych w państwach muzułmańskich:

• abaja – strój damski, noszony w państwach arabskich; rodzaj długiej, sięgającej do kostek sukienki/podomki z długimi rękawami, zakładanej jako okrycie wierzchnie. W przeciwieństwie do galabijji, abaja wygląda jak płaszcz (rozpinana)
• baju kurung – strój damski, noszony w Malezji i Indonezji, składający się z dwóch części – długiej spódnicy oraz tuniki sięgającej przed kolano.
• biszt – czarna (czasami beżowa), długa peleryna bez rękawów noszona przez mężczyzn w państwach Zatoki. Biszt nakłada się na galabijję, zazwyczaj na specjalne okazje.
• boubou – strój męski noszony w Afryce Zachodniej, składający się z trzech części: wiązanych w pasie spodni o zwężających się nogawkach, koszuli z długimi rękawami oraz szerokiej, długiej togi – wszystko w tym samym kolorze.
• burka – okrycie wierzchnie noszone przez kobiety w Afganistanie i w Pakistanie, które zakrywa całe ciało. Burka składa się z jednej części materiału w kształcie graniastosłupa; wkłada się ją na głowę, a sięga do stóp. Niektóre burki mają w miejscu na oczy specjalne siatki, a inne otwory.
• chimar – rodzaj dłuższego hidżabu zakrywającego kobietę od głowy niemalże do pasa
• czador – długa, sięgająca do kostek, czarna peleryna noszona przez kobiety w Iranie; szyta jest z dużego półkola materiału z gumką. Zakłada się go na jakieś inne ubranie.
• galabijja – luźna długa koszula lub sukienka noszona przez kobiety i mężczyzn w państwach arabskich. Męskie galabijje są często prostsze w fasonie, a w wielu krajach regionu są białe. Galabijje kobiece mają często bogate wzory i hafty. Istnieją wersje z długimi i z krótkimi rękawami – te ostatnie często noszone są w domu. W państwach Zatoki galabijja nazywa się saub.
• hidżab – po arabsku „zasłona”, może dotyczyć całości ubioru muzułmanki, natomiast przyjęło się, że jest to nakrycie głowy zasłaniające włosy.
• ikal – okrągła czarna obręcz noszona na kufijji; często z dwoma frędzlami.
• kebaya – długa bluzka noszona przez kobiety w Malezji i Indonezji.
• kufijja – chusta znana w Europie jako arafatka, noszona jest w różnych częściach świata arabskiego przez mężczyzn jako nakrycie głowy, czasami jedyne (np. w Jordanii i Jemenie), a czasami wkładane z ikalem (kraje Zatoki Perskiej). Istnieje wiele sposobów wiązania i noszenia kufijji; najbardziej popularne są arafatki biało-czarne lub biało-czerwone, ale obecnie można je spotkać we wszystkich wzorach i kolorach.
• nikab – zasłona na twarz noszona przez najbardziej konserwatywne muzułmanki. Zawiązuje się ją podobnie jak maskę. Nikab składa się z dwóch albo trzech warstw: materiałowej z wyciętym otworem na oczy, przezroczystej siateczki, którą można opuścić bądź podnieść oraz z dłuższej warstwy materiału, którą przerzuca się na głowę.
• parandża – długa, luźna toga noszona przez kobiety w Azji Centralnej. Wcześniej była to sukienka, ponieważ jednak wkładano ją na wierzch innego stroju, rękawy stały się niepotrzebne. Początkowo zostawiano je wiszące po bokach, później zaczęto zszywać z tyłu.
• salwar kamiz – strój noszony przez kobiety i mężczyzn w Azji Południowej, składający się z dwóch części: luźnych spodni o zwężonych nogawkach oraz koszuli z lekkim wycięciem w miejscu dekoltu.
• tagelmust – turban połączony z zasłoną na twarz (od nosa w dół) noszony przez Tuaregów na Saharze. Tagelmust noszą wyłącznie dorośli mężczyźni, którzy odsłaniają twarze tylko przed najbliższą rodziną. Ponadto takie nakrycie głowy doskonale osłania przed piaskiem i słońcem pustyni.