Akulturacja to proces balansowania między dwiema kulturami i negocjowania własnej tożsamości. Jednostka może wybierać i nawigować między różnymi elementami z własnej kultury i kultury kraju przyjmującego. Według psychologa społecznego Johna Berry’ego istnieją cztery strategie akulturacji. Przedstawiono je w poniższej tabeli:

• integracja – jednostka przejmuje normy kulturowe i wartości kultury gospodarza, ale nadal zachowuje własną kulturę (np. Słowak imigruje do Niemiec, uczy się języka, ale nadal zachowuje swój język, pracuje w niemieckiej firmie, ma znajomych Słowaków lub Niemców, czy jeszcze innych, lubi kuchnię niemiecką i słowacką itp.).
• asymilacja – jednostka przejmuje normy kulturowe i wartości kultury przyjmującej i odrzuca (lub ogranicza tylko do sfery prywatnej) własną kulturę (np. Syryjczyk w Polsce mówi tylko po polsku, ma polską żonę, nadaje dziecku tylko polskie imię itp.).
• separacja – jednostka decyduje się na odrzucenie kultury gospodarza i pozostanie przy własnej kulturze (np. Chińczyk w Wielkiej Brytanii mieszka w chińskiej dzielnicy, zna angielski w stopniu podstawowym, nie lubi kultury angielskiej i faktycznie chce wrócić do Chin).
• marginalizacja – jednostka odrzuca zarówno własną kulturę, jak i kulturę kraju przyjmującego (np. Marokańczyk, który przyjechał na Węgry jako dziecko. Rodzicom nie udało się go zsocjalizować w kulturze marokańskiej – niewiele wie o kulturze swojego pochodzenia. Jednocześnie różni się od większości kolegów i koleżanek w szkole, jest odrzucany, nie czuje się dobrze w żadnej z kultur).