W dniach 19–26 kwietnia 1920 r. w San Remo miała miejsce konferencja, w której wzięli udział przedstawiciele Francji, Wielkiej Brytanii, Włoch, Japonii, Stanów Zjednoczonych Ameryki oraz innych państw. W wyniku ustaleń powziętych podczas konferencji potwierdzono i uregulowano strefy wpływów Wielkiej Brytanii oraz Francji na Bliskim Wschodzie. Mandat na Palestynę otrzymała Wielka Brytania.

Po uzyskaniu mandatu Brytyjczycy zastąpili administrację wojskową administracją cywilną, współpracującą z Agencją Żydowską. Arabowie odrzucili możliwość utworzenia podobnej instytucji. Wyrażali oni sprzeciw wobec brytyjskiej administracji mandatowej, jak też wobec osadnictwa żydowskiego na ziemiach palestyńskich i nabywania ziemi przez Żydów. Od momentu ogłoszenia brytyjskiego mandatu nad Palestyną antagonizm pomiędzy Arabami a Żydami stawał się coraz silniejszy, przybierając formy krwawych zamieszek i wzajemnych walk, tłumionych przez Brytyjczyków.

Zakończenie II wojny światowej nie przyniosło poprawy sytuacji na ziemiach palestyńskich. Napięcia pomiędzy ludnością arabską a żydowską narastały, zaś obie grupy domagały się zakończenia mandatu brytyjskiego i opuszczenia tych terytoriów przez Brytyjczyków.

Ład międzynarodowy ukształtowany po II wojnie światowej umożliwił Żydom realizację ich aspiracji w kwestii utworzenia niepodległego państwa w Palestynie. Nie bez znaczenia okazała się też większa przychylność społeczności międzynarodowej wobec Żydów ocalałych z Zagłady, silne poparcie prezydenta Stanów Zjednoczonych Ameryki Henry’ego Trumana udzielane syjonistom oraz brak zgody wśród Arabów co do formy politycznej organizacji Palestyny.

15 maja 1948 r. wygasał mandat brytyjski na Palestynę, zaś 14 maja 1948 r. w Tel Awiwie proklamowano niepodległość Izraela. Reakcją państw arabskich na utworzenie państwa żydowskiego na ziemiach palestyńskich był atak zbrojny.